فدای آن دل پاکت ، دلی از جنس محبت و عشق ...

حیف این دل است اگر بشکند ، اگر همدرد غم و غصه های دنیا شود....

حیف این دل است اگر نا امید شود ، اگر همنشین اشکهای بی گناهت شود....

دلت را اسیر بی وفاییها نکن ، همیشه آرام باش ، تا دلت نیز آرام باشد ....

دلت را در دام یک دل سیاه نینداز ، همیشه شاد باش ، تا دلت مثل یک شمع نسوزد ،

مثل ستاره ای باشد درخشان ، مثل خورشید باشد همیشه تابان ....

مواظب دلت باش عزیزم ، قدر آن را بدان ، تو تنها همین دل را داری که اینک میتوانی به

آن امید دهی ، رهایش کن از دام بی محبتی های این زمانه ....

اگر دلی شکست ، زندگی ویران میشود ، اگر اشک از چشمی آمد ، دل میسوزد آنگاه

 زندگی سرد و بی روح میشود ....

با دل ، یکرنگ باش تا با دلت مهربان باشند ، با دل ، وفادار باش ، تا دلت را بازیچه قرار

ندهند!
اگر میخواهی به قله خوشبختی برسی ، اگر میخواهی عاشق بمانی و هیچگاه

شکست نخوری با دلی باش که قدر آن دل پاکت را بداند ، مواظب دلت باش ، دلت را به

آتش نکشند ، آن را در دره غمها رها نکنند و کاری نکنند که تو از بازی روزگار خسته

شوی !
در این زمانه دلهای بی وفا فراوان است ، گونه ها پریشان است ، چشمها گریان است ،

 مواظب دلت باش عزیزم ، دلت را در حسرت آن روزهای شیرین نگذار !

نگاهی به رنگ آبی آسمان ، دلی به وسعت عشق و آرامش آن لحظه های ناآرام، هوای

 خوب ، صدای دلنشین قلبهای خوشبخت و حضور در صحنه تکرارنشدنی زندگی ،

مواظب دلت باش ، زندگی پر از کویر تشنه است ، آسمان گاه ابری و دلگرفته است ،

لحظه ها همیشه آرام نیست ، گاه بی صدا و گاه به رنگ غروب در یک هوای ابریست!

اگر میخواهی در کمین غمهای روزگار نباشی ، دلت را به خدا بسپار ، زیرا اوست

مهربانترین مهربانها  ، دلت همیشه با او باشد ، دیگر نه غمی داری و نه لحظه تلخی، آن

لحظه است که دلت همیشه در پناه حضرت عشق است ....

نويسنده : مهدی لقمانی

دستهایم خالی ، شانه هایم پر از نیاز ، قلبم تنهای تنها ، سهم من از عشق ،

آوارگی در سرزمین عشق!

گرچه در کنارم نیستی اما امروز نیز مثل روزهای دیگر برایم روز عشق است!

گرچه مرا تنها گذاشتی و رفتی اما هنوز در آسمان آبی عشق 

تنهای تنها پرواز میکنم!

نام مقدس تو هنوز در قلبم است ، به یادت هستم و 

تنها مانده ام به عشق آمدنت!

گرچه آمدنت خیالی بیش نیست ، اما قلب خوش خیالم همیشه به تو امید دارد!

سهم من از روز عشق قطره های اشکم است!

دلم تنگ است ، کاش بودی تا مثل همه عاشقان که دست در دستان هم 

گذاشته اند و روز عشق را به هم تبریک میگویند ، تو نیز دستهای گرمت 

در دستانم بود و روز عشق را به تو از صمیم قلبم تبریک میگفتم!

افسوس که نیستی و من امروز تنها باید جشن عشق را در قلب تنهایم برپا کنم

امروز باید بر سر خاکت بنشینم و زار و زار گریه کنم!

چرا نیستی، چرا تنهایم، و چرا اینگونه در غم نبودنت گریانم؟

هنوز هم عاشقم ، هنوز به عاشق بودنم افتخار میکنم و با وجود اینکه نیستی 

نام تو را از ته دل فریاد میزنم و میگویم دوستت دارم عزیزم!

هر جا هستی صدای فریاد مرا بشنو  و بدان که یک نفر در این دنیا 

دیوانه وار دوستت دارد!

دستهایم سرد سرد ، چشمهایم خیس خیس ، دلم از دلتنگی ات پریشان است، 

و تنها آرزویم دیدن چهره ماه تو است!

گرچه در کنارم نیستی اما روزهای عشق همچنان میگذرد و مرا میسوزاند!

دیگر به تنهایی عادت کرده ام ، دیگر از خدا تو را نمیخواهم و بازگشت تو را 

به سرزمین عشق محال میدانم!

هر جا که هستی بدان که دوستت دارم و بدان که همیشه به عشق 

تو این زندگی سخت را سخت تر از گذشته سپری میکنم!

آری امروز روز عاشقان است و من بر سر مزار عشق به عزایش نشسته ام!

نويسنده : مهدی لقمانی

چقدر سخته تو چشم های کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید و به جاش یک زخم همیشگی رو قلبت هدیه داد ، زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت شی ، حس کنی که هنوزم دوستش داری.
چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه بدی که یک بار زیر آوار غرورش همه ی وجودت له شده.
چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی ،اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام تنونی بگی ،
چقدر سخته وقتی پشتت بهشه ، دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه، اما مجبور باشی بخندی ، تا نفهمه که هنوزم دوستش داری.
چقدر سخته گل آرزوهات رو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اونوقت آروم زیر لب بگی : ...

اگه از ياد تورفتم ، اگه رفتي تو ز دستم اگه يار ديگروني من هنوز عاشقت هستم با وجودي كه گفتي ديگه قهري تا قيامت با تموم سادگيهام گفتم اما به سلامت شايد اين خوابه كه ديدم ، هرچي حرف از تو شنيدم قلب ناباور من گفت : من به عشقم نرسيدم پيش از اين نگفته بودي غير ما كسي رو داري توي گريه ، توي شادي سر رو شونه هاش بذاري تو رو مي بخشم و هرگز ديگه يادت نمي اُفتم ... .

خدایا کاری بکن این دل و تنها نزارم

برم و بهش بگم که خیلی دوسش دارم

می خوام بهش بگم بیا پیش من بمون

اگه من و دوستم داری بهم بگو بهم بگو

دل و قدرتی ندارم میترسم یه وقت بگم

بیا پیش من بمون بری و تنهام بزار

اون وقت از غصه ی تنهایی می میرم

به خودم میگم که دیگه کسی من و دوست نداره

کسی منو دوست نداره... .!

حرفها كه تكراری ميشوند،غصه ها كه عادی می شوند،شعرها كه
بی صدا می شوند وقتی كه حتی اتفاقها معمولی میشوند
،بارانها از سر تكرار می بارند و بهارها از سر عادت
گل می كنند
وقتی همه روزهای تقويمت مثل هم میشوند،شنبه با جمعه
فرقی نمی كند،زمستان با بهار، امسال با پارسال
وقتی به آسمان يك جور نگاه
میكنی ، به خودت يك جور نگاه میكنی ، و حتی به خدا

و می خواهی زندگی را سخت نگيری تا زندگی بر توسخت نگيرد،
و لحظه ها روال عادی خودشان را داشته باشند،بهار هر وقت
دلش خواست بخندد وزمستان هر وقت
خواست دلش بگيرد،

؟!!!…………………

آن وقت مثل سنگريزه اي در دل كوه گم می شوی بدون آنكه
كمترين اثری بگيری
يا كمترين اثری ببخشی
مثل يك روز بی خاطره به پايان می رسی بدون آنكه حتی

لحظه ای در حافظه ای ثبت شده باشی

اما به خاطر خدا هم كه شده ا ينقدر مثل مرداب در خودت
غرق نشو و كمی هم
جرأت دريا شدن داشته باش.

من همین یک دانه دل دارم بفرما بشکنش

 
                             کوزه ای از آب و گل دارم بفرما بشکنش

                             هرچه بادا باد این هم دل بفرما بشکنش

     با لحن صدای تو من آرام شدم

                                                       عاشق شدم و در نظرت خام شدم

    من عاشق روی تو نيم ای بت مست  

                                                       مجنون خدای عشق و الهام شدم

    خود مجنون از ازل عاشق و اواره نبود

                                                       درميان عاقلان منشور دیوانه نبود

    عشق ليلی به سرش زد به بيا بان روكرد

                                                       پيش زا آن دل دادنش بی كس بی

   صاحب نظری تو بر وجودم ای گل

                                                       چون پاك تری زتار پودم ای گل

   مهمان خدا بكن مرا با نظرت

                                                       چون گشته ای عامل سجودم ای گل

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

 شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

 در نهان خانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید عطر صد خاطره پیچید

 یادم آمد که شبی باهم ازآن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم

 ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

 من همه محو تماشای نگاهت

 آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

 شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

 یادم آمد تو به من گفتی از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

 آب آیینه ی عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است

 تا تو فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

با تو گفتم حذر از عشق ندانم سفر از پیش تو هرگز نتوانم

 روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چو کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نرمیدم نگسستم

 باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درفتم همه جا گشتم و گشتم

 حذر از عشق ندانم سفر از پیش تو هرگز

نتوانم               نتوانم                 نتوانم

 اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت

 اشک در چشم تو لرزید ماه بر عشق تو خندید

یادم آمد که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم، نگسستم ،نرمیدم

 رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم

                                     "بی تو اما با چه حالی من از آن کوچه گذشتم"

 چرا نمی آیی پس تو کجایی ؟؟ من در انتظار سوختم 

گفته ای می آیی   اما ...

اما هنوز نیامده ای ، چند روز مانده تا آمدنت ، چند روز دیگر باید چشم به در بدوزم ؟؟؟

چند روز دیگر باید با چشم بسته لحظه شماری کنم  ؟

چند روز دیگر باید در انتظار شنیدن صدای نازت گوشهایم را از همه صدا ها خالی کنم ؟؟؟

چند روز دیگر باید چشمانم را روی همه چیز ببندم تا تو را روبروی خود ببینم ؟؟؟

چقدر مانده تا حس کردن بوی خوش تو ، چقدر ... چند روز دیگر ؟؟؟

 اشک گاهی از لبخند با ارزش تره...

    چون...لبخند رو به هر کسی می تونی

    هدیه کنی اما اشک رو واسه کسی    

          می ریزی که نمی خوای از دستش بدی!!!

چقدر سخته توی چشمای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید

و بجاش یه زخم همیشگی رو قلبت گذاشت زل بزنی و بجای

 اینکه لبریز کینه و نفرت باشی حس کنی هنوز دوستش داری.

چقدر سخته دلت بخواد سرت رو روی دیواری بگذاریکه یک بار

زیر آوار غرورش همه ی وجودت له شده.چقدر سخته تو خیالت

 ساعت ها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیزیجز

سلام نتوانی بگی.چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های

 اشک گونه هاتو خیس کنه.اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه

هنوزم دوستش داری.